Dicky Woodstock festival 2015

Blog: “Dicky Woodstock festival 2015” Steenwijkerwold.

Een week geleden, de cameratas ingepakt, de batterijen vol, voldoende geheugenkaartjes en leeg uiteraard. Kortom, klaar voor een driedaags evenement in Steenwijkerwold, het Dicky Woodstock festival.

In de auto de laatste voorbereidingen nog doornemen. Nee, niks vergeten. Zelfs een regencoat voor de camera is aanwezig, in totaal twee stuks! De reden is gewoon simpel, de band Normaal zal deze avond spelen in hun 40-jarig bestaan. Hun laatste veldtocht is een feit, persoonlijk vind ik dat erg jammer.

In alle vriendelijkheid word ik geholpen naar een goede parkeerplaats, middenin een weiland, maar toch dichtbij het festivalterrein. Altijd makkelijk wanneer je snel in de auto moet zijn voor extra benodigdheden.

Bij de ingang word ik al net zo vriendelijk opgewacht en ontvang de mededeling dat ik wel erg vroeg ben. Uiteraard ben ik wat vroeger, want voordat ik de foto’s ga schieten, wil ik eerst het terrein verkennen en de mensen van de organisatie leren kennen. Belangrijk zijn de vluchtroutes en de snelste weg van de ene tent naar de andere. Gelukkig ben ik voorzien van een backstage pas, althans een rood glimmende armbandje. Hierdoor kan ik nog sneller van de ene naar de andere tent “vliegen” om alle artiesten alsmede de sfeer vast te leggen.

Het terrein is enorm! Vier tenten waarvan de hoofdtent wel twee circussen kan huishouden uiteraard met de nodige bars en eettenten. Van alles kan men daar eten, een visje patat maar ook een heerlijke tosti. Mijn eerste indruk: damn, dat ziet er goed uit.

Het nadeel van zo’n weiland na enige Hollandse buien, is de modder. Wat een blubber. Mijn schoenen zien er in no time uit, alsof ik al dagen aan het wadlopen ben.

Na enig samenspraak met de organisatie krijg ik een keet toegewezen waar ik mijn cameraspullen veilig kan neerzetten. Deze keet staat bij de artiestenverblijven, net achter de hoofdtent. Erg makkelijk als ik snel mijn lenzen wil verwisselen. Van de organisatie krijg ik de munten voor het benodigde eten en drinken.

Na het verkennen en het nuttigen van de eerste festivalhamburger, ben ik klaar voor de eerste act, het voorprogramma van de lokale dames, De Boer’n Rockies. Ze bestaan één jaar en mogen daarom op het hoofdpodium het voorprogramma van Normaal inluiden. En geweldig deze dames. Ze spelen bekende nummers met eigen teksten in het Nederlands, plat uiteraard! Ze weten de vullende tent te voorzien van een goede sfeer, ondanks hun zenuwen echt een geweldig optreden.

Ondertussen ren ik naar tent twee, waar de geweldige band “Exploding Pudding” staan te rocken. Een groep tieners die de oorsprong van muziek nog weten en het naar het publiek overbrengen. De groep, bestaande uit een zanger, twee gitaristen, een drummer en een vrouwelijke bassist verdienen een groot applaus als ze hun eerste nummer door de speakers blazen. Tussen het enthousiast publiek staat een man te glimmen van trots, al kijkend naar zijn dochter op de basgitaar. Ik kan mij voorstellen dat het haar vader moet zijn. En ja, achteraf bleek dat ook zo te zijn, een prachtig gezicht.

Na enige foto’s genomen te hebben en genietend van de muziek is het weer schakelen naar de derde tent waar twee mannen op gitaar de lekkerste blues vertolken en weer terug naar de eerste tent waar De Boer’n Rockies nog spelen. Zo ben je met één set in de vele tenten aanwezig en maak je de foto’s. Ondertussen geniet ik als muziekliefhebber van alles wat mijn oren registreren.

Tussen de optredens even iets drinken en voorbereiden op Normaal. Een regencoat over de lens met camera en wachten tot de show start!

Na de Boer’n Rockies is het de beurt aan Bennie met zijn muzikanten onder de naam Normaal! Na de eerste kraai van de haan staat de tent al op zijn kop. het wordt helemaal gekkenwerk als de gordijnen opengaan en de band zijn tonen aan het publiek laten horen. Van voor, naar achteren springen de mensen in een goede feestelijke harmonie.

In de andere tent wordt het podium vrij gemaakt voor Nielson, welke uiteraard snel de tent weet de amuseren met zijn muziek. Al snel word ik herkend van eerdere optredens die ik op de plaat heb mogen zetten. Met plezier ontvang ik de complimenten en meteen word mij gevraagd om de foto’s op te sturen, hetzelfde was bij Normaal het geval. Erg leuk die erkenning en complimenten.

De hele avond vlieg ik van tent naar tent. Normaal, Nielson, DJ en andere optredens. je komt ogen en oren te kort. Er is voor iedereen wat wils en ik bedenk dat ik nog iets moet drinken. De zweetparels gieten van mijn hoofd van het lopen door menig blubberpad en publiek. Wat mij opvalt is hoe warmhartig en sociaal het publiek is, een genot om daar te fotograferen!

Het laatste deel van het programma is Mannenkoor Karrespoor, 25 jaar bestaan deze mannenband en geven hun beste nummers in een groot feest ten gehoor aan het publiek. Natuurlijk beginnen ze met “Mooi man! En dat is echt mooi man! De mensen springen en dansen op de klanken van de nummers. Wat een feest, onder het klikken door geniet ik van het publiek en hun lokale helden!

In een andere tent staan op het eerste gezicht een paar pastoren. Mannen met lange jassen en een wit boordje. De Band “Koyle”, lekker hard en met DJ-mentaliteit, brengt hardrock ten gehore. Zelf sta ik vooraan bij de speakers, mijn natte haren binnen 5 seconden droog! Wat een geweldige verplaatsing van lucht laten deze mensen horen. En dat met een boodschap.

In een andere tent speelt “Baby Blue”, jonge gasten met baby blauwe kleding aan, die als volwassenen staan te feesten. Ze spelen mooie bekende nummers. Ook de show van LA, we hebben een LA, is erg leuk…… het hele publiek LA’t mee! Snel wat foto’s en weer naar de grote tent voor de toegift van Mannenkoor Karrenspoor.

Na enig rennen tussen de verschillende podia is het rond 2.00 uur tijd om mijn auto op te zoeken en richting huis te gaan.

In gedachten ben ik de foto’s al aan het ontwikkelen, wat ik direct bij thuiskomst ook doe. Echter vallen mijn ogen tegen 6.00 uur in de ochtend dicht en zoek ik mijn bed op. Een geweldige dag en dag twee van het Dicky Woodstock Festival is ondertussen al bijna gestart.

Op naar dag twee ..….

Om 12.00 uur, mijn ogen gaan open en direct slaat mijn ADHD toe. Vandaag de tweede dag van het Dicky Woodstock festival!

UB40 komt en die mag ik vastleggen, kortom, ik heb er veel zin in. Na menig bakkies koffie en wat huishoudelijke zaken vlieg ik weer richting het festivalterrein. Geweldig, alle vrijwilligers zijn in touw om de bars aan te vullen en het terrein netjes te maken. Wat een organisatie met veel vrijwilligers!

Rond 20.00 uur gaat de eerste band spelen in de tent. Een handvol mensen zijn aanwezig, echter binnen een korte tijd loopt het terrein alsook de tent vol en de gezelligheid is direct weer voelbaar.

Met enige hardheid speelt de band Killing Cult Society de plooien uit je broek. Wat een energie komt er van zo’n band. Een sensatie om deze mensen te fotograferen, in elke stand en de haren los, in één zin: ”je bent direct wakker”!

In de grote tent draait “DJ de Rode Neger” zijn reggae muziek. De tent vult zich langzaam voor UB40. maar eerst breekt het gezang los op de Doe Maar liedjes van een coverband “Rondje Doe Maar”.

The MOB vertolkt in de tent “Heart Break Hotel” genoemd, de lekkerste bluesklanken met de prachtige geluiden van een handharmonica zoals het in de blues moet klinken. Het blijft toch één van mijn favoriete muzieksoorten, zo relaxed. Helaas geen tijd om aandachtig te luisten, snel weer naar de grote tent en wachten tot UB40 gaat spelen. Immers mag ik alleen tijdens de eerste drie nummers fotograferen. Het is dan ook even wachten in de volle grote tent op hun opkomst.

Tijdens het wachten bewijst het de sfeer het weer. Een man aan de andere kant van het hek zegt: ”jij staat hier al een tijdje, heb je geen dorst?” De, totaal voor mijn vreemde, man loopt naar de bar en haalt een glas cola. Ik wil hem een munt geven, maar dat accepteert hij niet. Dat mensen dit spontaan, zonder wederdienst, aanbieden, doet mij persoonlijk goed. Binnen 5 seconden had ik het glas leeg, want ja inderdaad, mijn tong voelt als leer.

Eindelijk komt UB40 ten tonele. Tijdens de eerste drie nummers mag ik de foto’s maken en ik maak er een aantal. Ondanks de slechte belichting en vele bewegingen van de bandleden weet ik in deze drie nummers een paar goede foto’s te schieten. Met name foto’s waar de artiesten niet “belachelijk” op staan. Daarom snap ik ook de regel “alleen fotograferen tijdens de eerste drie nummers” niet. Wanneer er een goede fotograaf staat, dan zal ik hem of haar gewoon zijn/haar gang laten gaan. Deze kan dan juist de goede foto maken. Mits er natuurlijk geen flits enzovoorts wordt gebruikt.

 

In het publiek staan honderden camera’s die filmen en foto’s maken. Tegenwoordig van een kwaliteit zoals men zeven jaar geleden een foto maakte. En dat met een telefoon. Enfin, ik respecteer de artiesten en het management en houd mij aan hun regels.

In de tussentijd is het weer rennen van de ene tent naar de andere. John Coffey treedt op in de feesttent. En wat een explosie! Deze muzikanten geven echt alles met een hoeveelheid energie alsof men een vat Red Bull op heeft.

Vooraan staat een dame met een kleinere dame op de arm, ik schat een jaar of zes oud. De zesjarige is een grote fan en gaat dan ook helemaal uit haar dak. Haar wens is een hand krijgen van de zanger, vertrouwt ze me toe met meteen de vraag of ik dat kan regelen. Persoonlijk was ik aangedaan door het plezier van de kleine meid. Maar ja, ik maak foto’s en kan niks doen.

Na afloop tref ik de leadzanger achter het podium en vertel hem dit verhaal. Zonder aarzeling loopt hij met mij mee en geeft de kleine meid een knuffel en vraagt of ik een foto van hen wil maken. Deze kleine dingen vind ik helemaal geweldig en dat kan allemaal op dit festival. Dichtbij de artiesten, waardoor je ook dichterbij de muziek bent.

In de Hart Break Hoteltent worden nog steeds de klanken van blues door de speakers ten gehore gebracht. Zoals gezegd, voor iedere muziekfan wel iets om van te genieten.

Het is wederom laat, ik zoek om 3.00 uur de auto op en rijd naar huis voor een korte nachtrust. Morgen dag drie met wederom goede artiesten!

Dag drie ……

Rond 18.30 uur in de avond vertrek ik wederom naar het terrein in Steenwijkerwold. Hiervoor heb ik vier uur achter de Mac gezeten om direct de mooiste foto’s te selecteren om naar de organisatie te sturen.

Deze avond tref ik vele oude bekenden. In de eerste tent start de band Tricklebolt, een paar jonge rockers met de juiste muzikale snaren. Tijdens het fotograferen ga ik helemaal in hun muziek op. Deze band is niet gedreven door commercie, maar puur uit hun passie voor muziek en stijl! En dat is goed te horen, door het genieten vergeet ik soms een foto te maken. Gelukkig is het goed gekomen en heb een aantal prachtige platen kunnen maken.

Snel nog even naar de grote tent voor de band Bittersweet. Deze band weet in korte tijd de tent goed op te warmen voor Het Goede Doel. Leuke covers met een drummer die zelfs over zijn drumstel heen springt! Een feestje en dat zie je aan de reacties vanuit het publiek.

In de feesttent zijn de Wethouders net klaar en maken plaats voor AC in DC. Wederom een bekende van eerdere optredens. Na een kleine babbel, gaan ze het podium op. En de band AC/DC wordt goed vertaald door deze coverband.

Op naar de volgende tent, daar is de band Stone Good al bezig met hun soundcheck! En wat een humor al tijdens het testen van het geluid, dat belooft wat.

Snel naar de grote tent om Het Goede Doel op de plaat te zetten. En ja, ze zijn er. Heerlijke nuchtere muzikanten, geen regels voor fotografen. Van Henk kreeg ik de woorden “ja, jij moet ook je werk doen, dus mijn zegen heb je!” Een muzikant die het wel berijpt, top!!!.

De band Stone Good staat op het punt te beginnen. Snel naar de tent want de opkomst zou bijzonder zijn. Met een geweldig applaus starten ze met spelen. Lekkere feestmuziek. Nederlandstalige nummers half Engels, Nederlands en dialect. En als je het niet verstaat, kun je meezingen met de karaoke teksten op de monitoren. En dat werkt! De tent feest en zingt uit volle borst mee. De humor van dit optreden is uniek en zalig. Ook hier bleef ik te lang staan om andere foto’s te maken. Buiten de humor, is het ook een stukje muzikale kwaliteit wat op podium staat. De bandleden kunnen meerdere muziekinstrumenten bespelen en zelfs de drummer stapt achter het drumstel weg en zingt het publiek toe! Om een feestje te hebben, moet je zeker deze mensen laten spelen!

Snel nog even wat van Henk & Henk van Het Goede Doel schieten. Al zingend met “België” schiet ik de platen, wat heb ik toch een geweldig beroep.

Zoals elk jaar weet de groep “Bogey & the Longhorn” het festival met een knal af te sluiten.

In de feesttent verzamelen de vele vrijwilligers zich voor het eindfeest. Een feestje wat ze na drie dagen hard werken zeker hebben verdiend.

Moe maar zeker voldaan keer ik terug naar huis waar het ontwikkelen van de derde dag ligt te wachten.

Langs deze weg wil ik iedereen van het festival bedanken voor de samenwerking, de gezelligheid, de warmte en het plezier! Uiteraard ook voor de complimenten die ik mocht ontvangen voor mijn foto’s!

Ik zal zeggen: tot volgend jaar. Het staat al in mijn agenda!

Groet en dank,

Lourens van Narrow fotografie.

 

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie